Οι ψυχικές διαταραχές είναι κοινές ακόμα και σε παιδιά και εφήβους, όπως αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, που υπάρχει μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση και ενημέρωση γύρω από το θέμα όχι μόνο στους εκπαιδευτικούς αλλά και στους γονείς.
Ένας από τους παράγοντες που πυροδοτούν το παιδικό άγχος, ειδικότερα, εντοπίζεται στον τρόπο ανατροφής. Αυτό τουλάχιστον έδειξε μια έρευνα σε 900 δίδυμα, μονοζυγωτικά και διζυγωτικά, τα οποία πλέον είχαν αποκτήσει δικά τους παιδιά.
Μερικές εξηγήσεις που προτείνουν; Ενώ ένα παιδί παρατηρεί τους φόβους και τις ανησυχίες του γονιού του, όπως εκείνες εκφράζονται μέσα από τις πράξεις και τα λόγια του, σταδιακά τους υιοθετεί και το ίδιο. Ή ένας αγχώδης γονιός, προσπαθώντας να προστατεύσει το παιδί του από προϋπάρχοντες φόβους-π.χ., για τους σκύλους ή τον οδοντίατρο-, μπορεί τελικά να μην επιτρέπει στο παιδί να εκτεθεί σε αυτούς και να τους διαχειριστεί αποτελεσματικά.
Σε κάθε περίπτωση, το μοντέλο του λεγόμενου γονιού ελικόπτερο, που βρίσκεται πάνω από το παιδί σε κάθε βήμα του, υπερπροστατεύοντάς το και ελέγχοντας τη ζωή του σε υπερβολικό βαθμό, σίγουρα δεν ωφελεί την ψυχικήυγεία του παιδιού.
«Το καλύτερο που έχει να κάνει ένας γονιός είναι να δώσει στο παιδί του την ευκαιρία να αντιμετωπίσει προκλήσεις και καθήκοντα σύμφωνα με την ηλικία και το επίπεδο των φόβων του» συμβουλεύει μια από τους συγγραφείςτης μελέτης, η Thaila Eley, και προσθέτει: «Έτσι, τα παιδιά μαθαίνουν ότι τελικά μπορούν να τα βγάλουν πέρα με μια κατάσταση».