Μικροπλαστικά πλέον έχουν βρεθεί παντού, από τα ψάρια του βυθού μέχρι τα ρούχα και το ανθρώπινο σώμα. Μάλλον λοιπόν δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ακόμα και οι πιο απλές καθημερινές δραστηριότητες στο σπίτι θα μπορούσαν να αυξήσουν την έκθεση σε αυτά τα σωματίδια μικρότερα των 5 χιλιοστών, φτάνοντας στους πνεύμονες μέσω της αναπνοής.
Από τον καναπέ μέχρι το δίπλωμα των ρούχων
Η Δρ. Faye Couceiro, καθηγήτρια περιβαλλοντικής ρύπανσης στο Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ, επικεφαλής της μελέτης, δήλωσε ότι οι συνέπειες των μικροπλαστικών στον οργανισμό για την υγεία παραμένουν ακόμη άγνωστες. Παρόλα αυτά, η ίδια ήδη λαμβάνει τα δικά της μέτρα προκειμένου να μειώσει αυτή η έκθεση, όπως την αντικατάσταση των συνθετικών υφασμάτων με φυσικά και τη χρήση περισσότερου ξύλου στα δάπεδα. «Αν και είναι προφανώς δύσκολο να ξεφορτωθούμε κάθε πλαστικό αντικείμενο από το σπίτι -και δεν είναι βιώσιμο- είναι ανησυχητική αυτή η εξέλιξη, καθώς το φαινόμενο είναι καθημερινό» συμπληρώνει.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μηχανήματα για να φιλτράρουν τον αέρα σε ένα δωμάτιο, όσο οι συμμετέχοντες της μελέτης εκτελούσαν καθημερινές οικιακές εργασίες. Όπως αποκάλυψαν τα αποτελέσματα, το δίπλωμα των ρούχων από συνθετικά υφάσματα μπορεί να οδηγήσει στην εισπνοή επτά κομματιών μικροπλαστικού ανά λεπτό, ενώ από όσο καθόμαστε στον καναπέ, εισπνέουμε 10 σωματίδια το λεπτό. Οι υψηλότερες συγκεντρώσεις -10 φορές υψηλότερο- προέκυψαν από την προπόνηση σε στρώμα γυμναστικής.
Οι επιπτώσεις στην υγεία
Η Δρ. Couceiro επισημαίνει ότι μέρος των μικροπλαστικών θα απομακρυνθεί από τους πνεύμονες μέσω της βλέννας του αναπνευστικού και του βήχα. Όμως, πολλαπλές μελέτες έχουν πλέον βρει μικροπλαστικά μέσα στο σώμα, συμπεριλαμβανομένων των αιμοφόρων αγγείων, των αρθρώσεων, των οργάνων και του εγκεφάλου. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν άμεσες αποδείξεις ότι το πλαστικό προκαλεί προβλήματα υγείας, αλλά έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί βλάβες στα κύτταρα και πυροδοτεί φλεγμονές.
«Γνωρίζουμε ότι το πλαστικό θα μπορούσε να έχει αρνητικές επιπτώσεις σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις. Αυτό που δε γνωρίζουμε είναι ποια συγκέντρωση θα ήταν επικίνδυνη σε ένα οικιακό περιβάλλον. Γι’ αυτό, θα πρέπει να ανακαλύψουμε ποιες συγκεντρώσεις είναι πιο επικίνδυνες» καταλήγει η Δρ. Couceiro.