Ο τρόπος ζωής παίζει καθοριστικό ρόλο στη «θωράκιση» του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Ένα από τα σημεία-κλειδιά είναι και ο ύπνος. Ωστόσο, οι απαιτήσεις ορισμένων επαγγελμάτων ενδέχεται να διαταράξουν την ρουτίνα του, καθώς και να φέρουν τους εργαζόμενους στην πρώτη γραμμή των λοιμώξεων.
Η ερευνητική ομάδα εντόπισε μια σαφή σχέση μεταξύ της έλλειψης ύπνου, της νυχτερινής εργασίας και του κινδύνου λοιμώξεων. Συγκεκριμένα, οι νοσηλευτές με μέτρια έλλειψη ύπνου (1-120 λεπτά λιγότερο ύπνο από ό,τι χρειάζονταν) είχαν 33% υψηλότερο κίνδυνο κοινού κρυολογήματος, ενώ εκείνοι με σοβαρή έλλειψη ύπνου (περισσότερο από δύο ώρες) είχαν πάνω από τον διπλάσιο κίνδυνο σε σύγκριση με εκείνους χωρίς έλλειψη ύπνου. Ο κίνδυνος πνευμονίας/βρογχίτιδας ήταν 129% υψηλότερος για τη μέτρια έλλειψη ύπνου και 288% για τη σοβαρή έλλειψη ύπνου. Τόσο η ιγμορίτιδα όσο και οι γαστρεντερικές λοιμώξεις συνοδεύονταν από επίσης υψηλότερο κίνδυνο με την αύξηση των επιπέδων έλλειψης ύπνου.
Η ανάλυση αποκάλυψε επίσης ότι η νυχτερινή εργασία συνδέθηκε με αυξημένο κίνδυνο κοινού κρυολογήματος, αλλά δεν συσχετίστηκε με καμία από τις άλλες εξεταζόμενες λοιμώξεις.
«Η έλλειψη ύπνου και οι ακανόνιστες βάρδιες, συμπεριλαμβανομένης της νυχτερινής εργασίας, όχι μόνο θέτουν σε κίνδυνο την υγεία του ανοσοποιητικού συστήματος των νοσηλευτών, αλλά θα μπορούσαν επίσης να επηρεάσουν την ικανότητά τους να παρέχουν υψηλής ποιότητας φροντίδα στους ασθενείς», σημειώνει η Siri Waage, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης και συντονίστρια στο Νορβηγικό Κέντρο Διαταραχών Ύπνου του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Haukeland στο Μπέργκεν.
Αυτά τα ευρήματα, επισημαίνουν οι ερευνητές, υποδηλώνουν ότι η εξασφάλιση επαρκούς ύπνου μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη λοιμώξεων, αν και απαιτείται περαιτέρω έρευνα για τον προσδιορισμό των σχέσεων αιτίου – αποτελέσματος. Επιπλέον, εξηγούν ότι δεδομένου ότι η συλλογή δεδομένων πραγματοποιήθηκε την άνοιξη, εκτός της τυπικής περιόδου γρίπης, τα ποσοστά λοιμώξεων μπορεί να ήταν χαμηλότερα από ό,τι αν η έρευνα είχε διεξαχθεί το χειμώνα. Τέλος, διευκρινίζουν ότι τα αποτελέσματα ενδέχεται να μην είναι γενικεύσιμα σε άνδρες, νεότερους νοσηλευτές και νοσηλεύτριες, άλλα επαγγέλματα ή άτομα με διαφορετικά προγράμματα εργασίας σε βάρδιες.
Οι συγγραφείς της μελέτης προτείνουν στρατηγικές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη μείωση της έλλειψης ύπνου και ενδεχομένως στη μείωση των κινδύνων λοιμώξεων μεταξύ των νοσηλευτών στο μέλλον, όπως τον περιορισμό των διαδοχικών νυχτερινών βαρδιών και την παροχή επαρκούς χρόνου αποκατάστασης του οργανισμού μεταξύ των βαρδιών.